Η ιστορία...

 

Παλιά, δεν υπήρχαν δρόμοι. Ούτε εκχιονιστικά μηχανήματα. Όταν έρχονταν ο χειμώνας και ξεκίναγαν τα χιόνια, το χωριό, η Βυζίτσα, ήταν αβίωτο. Όπως τα περισσότερα χωριά του Πηλίου. Σοφά οι παλιοί κάτοικοι είχανε φτιάξει το χειμερινό τους καταφύγιο σε πιο χαμηλό υψόμετρο. Και μετακόμιζαν εκεί κάθε που άρχιζε ο χειμώνας. Ήταν και η συγκομιδή της ελιάς.

Τα Αργυραΐικα ήταν το χειμαδιό της Βυζίτσας. Πέντε καφενεία είχε, και σχολείο και εκκλησία. Όλο το χωριό ζούσε εκεί από τον Οκτώβριο έως τον Μάρτιο.

 

Η Ανδρομάχη

Το πατρικό μας σπίτι ανακαινίσαμε. Ανδρομάχη λέγανε την θεία του Βαγγέλη και προς τιμήν της ονομάσαμε έτσι και το σπίτι μας. 

Το σπίτι

Εξήντα ένα τετραγωνικά μέτρα μέσα σε οικόπεδο 600 τ.μ., δίπλα στη σιδηροδρομική γραμμή του “Μουτζούρη” και δίπλα στον αγροτικό δρόμο που συνδέει τη Βυζίτσα με τα Καλά Νερά.

Η απόλυτη ησυχία εξασφαλισμένη. Αν θέλεις κόσμο και γλέντι θα πας στα Καλά Νερά ή στην Βυζίτσα ή λίγο ποιο μακριά στον Αϊ Γιώργη, Πινακάτες, Μηλιές, Γατζέα, Κορώπη.

Η απόλυτη ησυχία εξασφαλισμένη. Αν θέλεις κόσμο και γλέντι θα πας στα Καλά Νερά ή στην Βυζίτσα ή λίγο ποιο μακριά στον Αϊ Γιώργη, Πινακάτες, Μηλιές, Γατζέα, Κορώπη.